china 2005
verslag

Om 5 uur was het verzamelen bij het mausoleum van Mao, waarna we wandelend door de hutongs (oude wijken die helaas ten prooi vallen aan de vernieuwingsdrift van het gemeentebestuur) in een gezellige winkelstraat terecht kwamen. Tja, en daar moest zo nodig een pakje besteld en maten opgenomen worden voordat we konden gaan eten. Dat eten was prima: voor omgerekend zo'n 3 euro kregen we van alles op tafel waar we via een ronddraaiende plaat het geheel langs ons bord konden laten komen. Uitstekend geregeld. We zaten in een klein restaurantje, bier was er genoeg, maar alleen het toilet was voor de dames wat minder geschikt: het zat nl. onder een wasbak, zodat de heren nog wel wat konden richten, de dames hadden echter geen mogelijkheid om te hurken, dus die moesten ergens anders een toilet opzoeken.
Toen met de taxi terug naar het hotel en om 10 uur lagen we geheel vermoeid op bed. Woensdag gaan we een riksha-tour maken.

Beijing, woensdag 12-10-05
-----
De volgende morgen waren we al vroeg wakker. Na een uitstekend ontbijt vertrokken we al snel, weer met de metro die trouwens zowat niks kost ( 2 yuan per keer onder de grond) naar een punt waar we met fietsriksha's een tour door de hutongs zouden maken. Dat verliep prima: met z'n tweeën in een riksha en rijden maar. Een hele sliert slingerde zich op deze manier door de oude wijken heen, totdat we bij de 'drumtower' aankwamen. Deze stond samen met de 'belltower' midden in een hutong. Vroeger had je nog geen klok en om de mensen toch de tijd te laten weten sloegen ze op grote gongs of trommels, die in de drumtower staan opgesteld. Nou, die hebben we zelf nu ook gezien en een prachtige voorstelling meegemaakt, leuk hoor: ik wil zelf ook zo'n grote trommel thuis: als mijn buur- jongetje dan zijn vreselijke muziek een beetje te hard aanzet heb ik een goed antwoord!
Vervolgens gingen we met z'n allen op bezoek bij een gepensioneerde ambtenaar, die als hobby vechtkrekels fokt. Een hele belevenis. Nooit geweten, dat krekels zo duur kunnen zijn en nog vechten ook! Maar de man kon er smakelijk over vertellen en woonde samen met z'n vrouw en zoon in een huisje rond een binnenplaatsje waar meerdere woningen op uitkwamen.
Daarna werd het lunchtijd en alhoewel het wat nevelig weer was, konden we toch lekker aan het meer achter de verboden stad zitten en wat soep o.i.d. eten. Na de lunch zijn we met z'n vieren naar de verboden stad gewandeld en deze bezocht, wat mij tegenviel door de grote drukte die er heerste. Vervolgens zijn we met de taxi naar het hotel terug gereden. Die taxi's kosten trouwens heel weinig: omgerekend per kilometer net zo veel als de benzine in Nederland. Dat moesten ze bij ons ook maar eens invoeren! Het stikt in Beijing overigens van de taxi's, je ziet ze af en aan rijden.
Terug in het hotel konden we even bij komen en toen was het tijd om klaar te staan voor de avondvoorstelling: een acrobatenshow. Iedereen weer in de taxi naar een grote schouwburg waar we werden vergast op een schitterende kleurige show van ruim 1 uur lengte.
Dichtbij de schouwburg vonden we naderhand een leuk restaurant en, net als de vorige avond, bestelde Paulien weer van alles en konden we naar hartelust eten.
Terug in het hotel besloten we de dag met nog een paar drankjes in de lounge en te snel was het hoog tijd om, alweer helemaal vermoeid en vol van alle indrukken, te gaan slapen.
Donderdag op naar de Chinese Muur.


Beijing, donderdag 13-10-05
-----
    
Ook deze dag begon op tijd. 7.45 Uur was het verzamelen om met de bus naar de Chinese muur te gaan. Een uurtje rijden over een 4-baanssnelweg en we waren op dezelfde plek waar we ook 5 jaar geleden de muur hadden beklommen, maar toen was het behoorlijk mistig. Op aanraden van Willem was deze tocht een dag uitgesteld vanwege de nu ook al dagen lang aanwezige nevel. Een goede gok, want toen we bij de muur aankwamen was het prachtig helder weer. De groep splitste zich daar om naar links of rechts te gaan. Wij besloten om de linkerkant te beklimmen, die steiler maar mooier was dan de andere kant. De beklimming was inderdaad nogal flink hoewel meer dan de moeite waard. Prachtig om te zien hoe de muur over de heuvels slingert. alleen werden we hinderlijk belaagd door allerlei verkopers die ons van alles wilden aansmeren. Uiteindelijk ging je toch voor de bijl en zo kwamen we met allemaal t-shirts en petten weer beneden. Nou ja, die verkopers stonden ook de hele dag maar in de ijzige wind en wij konden weer vertrekken, nu op weg naar een fabriek waar koperen kunststukken bedekt met een soort emaille werden gemaakt. Daar kregen we eerst een korte rondleiding, toen een lunch en vervolgens moest er natuurlijk het een en ander worden gekocht. Ook hier gingen we weer voor de bijl, zij het, dat we het niet te duur hebben gemaakt.
Daarna vervolgden we onze weg naar het zomerpaleis, het paleis waar de vroegere keizers de zomer doorbrachten als ze uit de verboden stad werden losgelaten. Een kilometer of 20 buiten Beijing was het paleis in een prachtige omgeving aangelegd. Aan een meer, bij een heuvel en voorzien van de langste kunstgalerij ter wereld. Het leek alleen of er niemand in China werkte, want je kon bijna niet lopen van de vele Chinezen die daar ook op bezoek waren. Goed, we zijn de hele galerij afgelopen, hebben de 'marble boat' bewonderd, die daar door een slechte keizerin met overheidsgeld was gebouwd en wel zodanig, dat 't ie geeneens kan varen en  zijn vervolgens langs de rustige achterkant teruggewandeld.
Als afsluiting van de dag zijn we 's avonds naar een Kung-fu voorstelling geweest. Een spectaculaire show met geweldig getrainde acteurs, maar ik vond er toch erg veel show-element in zitten, wat volgens mij afbreuk doet aan de essentie van het ware kung-fu.  Maar wie ben ik? Wat ook jammer was, dat we geen foto's mochten maken en filmen al helemaal niet. Er liep dan ook een heel vervelende juffrouw te controleren, dus helaas: geen beeldmateriaal van de show.
Na het eten hebben we weer wat in de lounge gedronken. De meisjes achter de bar weten het al meteen als we er aan komen. We hoeven niks te bestellen, ze beginnen al meteen bier te tappen. Heel gezellig, sigaartje erbij en zo kunnen we de wedervaardigheden van de afgelopen dag nog eens doornemen. En trouwens, morgen hebben we een vrije dag en kunnen nu wat later naar bed.

Beijing, vrijdag 14-10-05
-----

Alhoewel vrijdag een vrije dag was, waren we desondanks al weer vroeg op stap. Om half tien zaten we met zijn vieren in de metro op weg naar de Tempel van de Hemel, die prachtig in een groot park is gelegen.
Het was schitterend weer, eerst hebben we op 'het middelpunt van het heelal' gestaan, zoals de Chinezen een bepaalde plek bij de tempel noemen en daarna zijn we langs de echomuur gelopen, een half ronde tempelmuur, waar je een uitstekende akoestiek hebt volgens het boekje, maar ik heb er weinig van kunnen merken.
In ieder geval was de eigenlijke tempel wel heel mooi, een geheel houten gebouw, waar geen spijker aan te pas was gekomen en prachtig beschilderd. Daarna zijn we door het perk terug gelopen, waarbij we een poosje naar een zingend koortje hebben staan luisteren. Chinezen schijnen dat vaker te doen, gewoon met zijn allen oefenen in een park. Heel leuk!
Vervolgens met de metro naar de 'silk-market'. Die metro is toch wel een uitkomst: heel makkelijk als je door hebt hoe het werkt, het kost bijna niks en je kunt er op heel veel plaatsen in Beijing mee komen.
Maar goed, de 'silk-market': een overdekte markt met allerlei stalletjes, waar je van alles kunt kopen. Hartstikke druk maar voor ons wel leuk. Eerst hebben we in een soort 'food-court' wat gegeten en zijn toen de halve markt rondgewandeld. Voor heel weinig geld waren er b.v. mp3-spelers te koop en dat soort dingen.
Toen het gemaakte pakje van Judy opgehaald en lekker op een piepklein terrasje voor 4 yuan (ongeveer 40 eurocent) grote flessen bier zitten drinken. Het pakje paste goed, dus iedereen was tevreden. 's Avonds hebben we weinig gedaan: op tijd naar bed om fris te zijn voor de nachttrein naar Xian op zaterdagavond. Een aantal mensen van onze groep zijn nog naar de Peking-opera geweest, maar daar hadden we echt geen zin meer in.
Morgen de nachttrein in!

Beijing, zaterdag 15-10-05
-----

Vanmorgen zijn Nol en ik voor het eerst in China om 7 uur wezen joggen. Heel apart: we liepen gedeeltelijk langs een heel brede 6-baansweg langs de Beijing-Zoo, er waren nog andere mensen aan het sporten en we hadden veel bekijks. Jammer, dat we er te laat achter kwamen, dat er een prachtig pad langs een kanaal liep waar we heel rustig hadden kunnen lopen, maar goed, we hebben toch de broodnodige beweging gehad om onze conditie wat bij te houden.
Na het ontbijt stond Paulien al weer klaar om met ons rond half tien naar een kunstmarkt aan de buitenkant van Beijing te gaan. Nou, de markt zelf viel mij wel wat tegen. In een oud fabriekscomplex waren een aantal galerietjes gesitueerd, maar ik vond er niet veel aan. Alleen de koffie was lekker.
Tegen half een vertrokken we met de taxi terug om nog even snel langs de 'silk-market' te gaan teneinde daar een goedkope mp3-speler te kopen. Dat lukte ons en voor 250 yuan hadden we een Sony mp3-speler met 1 gigabyte geheugen. Tenminste, dat dachten we maar terug in het hotel bleken het klonen te zijn. Maar o.k., als ze het goed doen, maakt het niks uit.
Om kwart over vier vertrokken we met de bus naar het treinstation. Daar aangekomen gingen we in ganzenpas achter elkaar naar een heel grote wachtruimte waar de kaartjes door Paulien werden verdeeld en we een half uurtje moesten wachten. Toen de trein in en het bleek, dat we in 3 open 6-persoonscoupés naast elkaar waren ingekwartierd. Heel gezellig allemaal.
Zodra de trein reed werd het restauratierijtuig opgezocht waar we voor 200 yuan een prima maaltijd kregen voorgeschoteld.
Terug in ons compartiment werd er nog wat gedobbeld, om 10 uur ging het licht uit en om 11 uur lag zo'n beetje iedereen op bed. Judy was al om half negen naar bed gegaan omdat ze grieperig was. De bedden waren wel hard maar ze lagen verder best. Morgen komen we in Xian aan.

Xian, zondag 16-10-05
-----

Nou, dat was wel moeilijk wakker worden vanmorgen. Precies om 6 uur ging het licht aan en stond de conductrice voor onze neus om het plastic kaartje wat we gisteren hadden gekregen weer voor ons oude kaartje te verwisselen. Hoezo werkverschaffing?
Ontbijten was er niet bij. Judy had nog wat broodjes die werden verdeeld, je kon naar het toilet, verder nog wat wassen en tanden poetsen en dat was het.
Om 7 uur kwamen we in Xian aan, waar we al snel in een bus werden geloodst door Jeff, onze plaatselijke gids, en naar een heel chique hotel gebracht (met een prachtig zwembad op de 7e verdieping) Om 8 uur arriveerden we daar en aangezien we pas tegen 10 uur op de kamer konden werd er eerst ontbeten en hoe! Een uitgebreid ontbijtbuffet wat we alle eer aandeden en op ons gemak verorberden. Daarna kregen we gelukkig een kamer en konden we douchen en toilet maken.
Half twaalf was het verzamelen en pakten we de openbare bus naar het centrum van Xian, waar we een rondrit per fiets op de stadsmuur hebben gemaakt. Prachtig! Een tocht van 12 kilometer met schitterend weer en mooie uitzichten. Er was zelfs een tandem voor Ria, die door Maarten werd gefietst. Hulde!
Daarna gingen we naar een restaurant waar een Braziliaanse b.b.q werd geserveerd en we heerlijk hebben geluncht. Er werden steeds spiesen met vlees aangedragen en er was verder alweer een uitgebreid buffet waar je van alles kon pakken, incl. b.v. gekookte kippentenen, die echter nergens naar smaakten. Ik heb er toch wat van gegeten, alhoewel het er niet uitzag.
Toen nog een wandeling door de plaatselijke moslimwijk gemaakt, heel druk en voorzien van allerlei stalletjes en daarna hadden we het wel gehad en zijn met zijn vieren op een terras neergestreken, waar we heerlijk onder het genot van een pilsje in de zon hebben gezeten.
De terugtocht naar het hotel verliep wat minder vlot. We wilden een taxi nemen, maar al die dingen waren bezet en zo waren we genoodzaakt om de bus terug te nemen. Het viel echter niet mee om degene met het juiste nummer te vinden, hoewel het uiteindelijk wel lukte en om 7 uur waren we terug in het hotel. Daar heerlijk in ons sjieke hotelbad wezen zwemmen, nog een pilsje gedronken en om 10 uur lagen we op bed, moe maar voldaan.
Morgen naar het terracotta-leger.

Xian, maandag 17-10-05
-----

Vanmorgen had ik me bijna verslapen. Om half acht zouden we gaan ontbijten, maar toen werden we pas wakker. O.k. om 7.45 uur zat ik aan het ontbijt, zonder Judy die op de kamer bleef. Nol en Wim hadden zich niet verslapen en zaten al uitgebreid te eten.
Om half negen stapten we in onze eigen bus op weg naar het terracotta-leger waar we een uurtje later aankwamen.
Het leger was heel indrukwekkend. Eerst zagen we een mooie film, daarna de 3 gebouwen waarin de uitgravingen lagen en vervolgens was het de beurt aan het kopen van kleine beeldjes. Maar de uitgravingen zelf waren toch het mooist. Een leger van zo'n 10.000 beelden, die allemaal verschillend waren stond in grote hallen in hun oorspronkelijke beddingen opgesteld. Je kon er overal boven langs lopen en er werd dan ook druk gefilmd en gefotografeerd, behalve oorspronkelijke de vinder van het geheel, die als een oud baasje in de souvenirshop zat en persé niet gefotografeerd wilde worden. Hij had het meteen in de gaten als er een camera op hem werd gericht en dook dan meteen weg.
Een set beeldjes kregen we uiteindelijk, mede dankzij de tussenkomst van Paulien voor 5 yuan, incl. doosje. Geen prijs voor een souvenir en daarna was het tijd om met de bus terug te gaan. Rond half twee gingen we met zijn zevenen op zoek naar een mp4 op de markt, tegenover ons hotel. Er werd wel een mp4 gevonden, zelfs tegen een hele lage prijs, maar uiteindelijk ging de koop niet door omdat er alleen een Chinese en geen Engelse gebruiksaanwijzing bij zat. Maarten, Peter, Paulien en wij vieren wel balen, maar nou ja, we komen ze vast nog wel tegen.
Vervolgens was het de beurt voor het dumpling-buffet gevolgd door een dansshow.
Met 2 taxi's togen we op pad naar een groot gebouw waar we werden onthaald op allerlei verschillende dumplings. Lekker hoor! Eerst eten en toen een uitgebreide dansshow van ruim een uur. De show was wel mooi, maar niet zo spectaculair als de Kung-Fu show van vorige week.
Terug in het hotel zijn we eerst gaan internetten, vervolgens weer lekker wezen zwemmen en nu heb ik nog even de tijd om te schrijven. Morgen vliegen we naar Lhasa!

Chengdu, dinsdag 25-10-05
-----

We hebben Tibet achter ons gelaten en zijn terug in China.
Vannacht prima geslapen, alhoewel we om half zeven eruit moesten omdat we half acht naar het vliegveld vertrokken. Paulien wilde op tijd weg, omdat ze de vorige keer bijna het vliegtuig hadden gemist, dus er werd nu geen risico genomen. De zon kwam langzaam op en met prachtig helder weer reden we naar het vliegveld van Lhasa, een uurtje rijden langs de rivier. Een prachtig gezicht: helblauwe lucht, bergen op de achtergrond, ijs op het water en witte rijp op de velden. Een laatste blik op Tibet!
Om half elf zouden we vliegen, maar omdat we nu erg vroeg aankwamen, hadden we natuurlijk vertraging. Wat zeg ik: het vliegtuig was zelfs kapot, zodat we op een ander toestel werden overgeboekt, wat de nodige vertraging bij het inchecken opleverde. Bijna de hele groep moest er aan te pas komen om de incheckbalie te beschermen voor opdringerige Chinezen die wilden voordringen, maar ze hadden geen rekening gehouden met een stel Nederlanders, die hun plaats in de rij vastberaden vasthielden.
Om goed 11 uur stegen we dan toch op, meteen steil omhoog om boven de bergen uit te komen, maar verder hadden we een rustige vlucht met helder weer zodat we een mooi uitzicht op de besneeuwde toppen onder ons hadden.
In Chengdu, een stad van 1,7 mil. inwoners kwamen we alweer in een heel sjiek hotel terecht, waarna we 's middags lopend de buurt bij het hotel konden verkennen.
Met z'n vieren hebben we wat rondgelopen, op een terrasje bier gedronken voor 8 yuan per fles, ons verwonderd over een tandartsenpraktijk, die weliswaar achter ramen maar verder open en bloot langs de straat lag en gekeken naar het drukke verkeer.
's Avonds zijn we met de hele groep lopend naar een restaurant gegaan waar we "hotpot" hebben gegeten, een specialiteit van de provincie Sichuan. Onbeperkt eten en drinken voor 48 yuan, géén prijs. De "hot pot"was heerlijk! 2 pannen, de ene gevuld met bouillon en de ander met zowel letterlijk als figuurlijk, hele hete olie. Daar ging van alles in, groente, vlees, vis etc.
wat je er dan als het gaar was uit kon vissen. Heerlijk! Gelukkig kregen we er geen vissekoppen of orgaanvlees bij waar de Chinezen zo dol op zijn. Dat had Paulien van te voren al geregeld. We hebben er echt van genoten en uiteindelijk bleven we met onze groep zo'n beetje alleen over terwijl het toch een groot restaurant was
Na afloop hebben we met een groepje nog in de bar van het hotel een afzakkertje genomen waarbij het zo gezellig was, dat het enigszins uit de hand liep. Rond 1 uur gingen we naar bed, zoals meestal vol van alle indrukken. Morgen vroeg op pad naar de pandaberen.

Chengdu, woensdag 26-10-05
-----

Vanmorgen met de taxi naar het onderzoekscentrum voor de panda's geweest. Paulien had ons geadviseerd om vroeg te gaan, zodat we al om half acht met 4 taxi's op pad togen.
Het centrum was een 25 kil. rijden buiten Chengdu en nu konden we eens zien hoe groot zo'n stad eigenlijk is. Na een 3 kwartier rijden kwamen we dan toch bij de pandaberen aan. Snel door de ingang en ja hoor, we waren nog net op tijd om de panda's te zien eten. Daarna was het ook wel gebeurd met hun activiteiten, want na het ontbijt van bamboespruiten en bladeren draaiden ze de kont naar ons toe en vielen prompt in slaap. Panda's doen niets anders dan eten en slapen. Wat een leven! Het park was echter heel mooi aangelegd om in rond te wandelen en zo dwaalden we genoeglijk nog een paar uurtjes rond.
Aangezien we 's middags op tijd terug moesten zijn reden we tegen twaalven met een busje terug en hebben daarna  lekker op een terrasje gezeten tot we om half vier op weg moesten naar de trein. We waren ondertussen nog in een supermarkt geweest om wat voedsel voor de trein in te slaan en het viel ons nogmaals op, dat het gewone voedsel heel goedkoop is in China. Dat mag ook wel, want het gemiddelde inkomen ligt omgerekend op zo'n 200-300 euro per maand, maar het is wel leuk boodschappen doen.
De treinreis verliep prima. Eerst weer in een grote ruimte wachten, daarna de nieuwe trein in, (geholpen door kruiers die onze tassen droegen, eigenlijk heel decadent van ons, maar och, die mensen mogen ook wel wat verdienen en het was wel makkelijk) waar onze coupé 's net als de vorige keer naast elkaar lagen en we nu met Thecla en Irene in 1 coupé sliepen.
Er was geen restauratierijtuig zodat we meteen aan de drank, chips en nootjes gingen, gevolgd door een paar spelletjes dobbelen en daarna met z'n achten (Paulien en Maarten kwamen er ook bij) het spelletje 'waarheid of doen' hebben gespeeld, waarbij zoveel boven water kwam, dat we tot bijna 12 uur zijn blijven zitten. Nu kunnen we nog 6 uurtjes slapen tot morgen het licht aan gaat en we rond half zeven in Panzihua aan hopen te komen.

Lijiang, donderdag 27-10-05
-----
Nou, dat viel vanmorgen niet mee! Veel te kort geslapen, het water om je iets mee te kunnen wassen was op en bij het enige toilet van het rijtuig stond een rij van hier tot Tokio, dus plassen was er niet bij. Het kon dan wel een nieuwe trein zijn, maar de logistiek was niet alles en het treinpersoneel deed ook behoorlijk sacherijnig. Gelukkig stopte de trein na een half uurtje en na nu zelf de bagage in de gereedstaande bus te hebben geladen konden we  naar het toilet. Nou ja, een Chinees toilet en die blinken, zachtjes gezegd, niet uit in helderheid. Als er iets is wat de Chinezen nog moeten leren, is het hygiëne.
Maar goed, de bus vertrok daarna meteen voor een rit van een uur of tien naar Lijiang, dus werd er door het merendeel van de groep eerst nog wat bij geslapen. De omgeving was in het begin niet erg spectaculair: een steenkolengebied met veel fabrieken en vlgs. mij ook kolen-dagbouw. Na een paar uur rijden werd het landschap heuvelachtiger en steeds mooier met meer kronkelige wegen.
Tussen de middag kregen we in een klein restaurantje een heerlijke lunch voorgeschoteld voor 20 yuan. Judy en Jim kochten ter plekke geteelde bananen, deelden ze uit en zo stapten we welgemoed de bus in voor het laatste gedeelte van de lange reis. Helaas, boven op een pas sloegen de remmen van de bus vast: geen luchtdruk meer op de remmen. Nadere inspectie van de buschauffeur leverde een lek in de "air-tube"  op en daar stonden we dan boven op een steile helling van een berg. Nou, dat was me wat. Gelukkig was het mooi weer, de andere bus met Duitse Djoser-reizigers kwam een half uurtje later langs en met vereende krachten werd het hele zaakje gelijmd, ingetaped met band, weer gelijmd en vervolgens gemonteerd. De bus deed het daarna weer prima en goed 6 uur kwamen we in Lijiang aan, onze volgende halteplaats.
Om half acht was het verzamelen en gingen we met z'n allen lopend de oude stad bekijken en meteen daar eten. Prachtig! Daar werd door allerlei koortjes spontaan gezongen en wij zongen onze Hollandse liederen er dwars doorheen. Iedereen maakte foto's en films van ons. De omgekeerde wereld, zou je zeggen. We zaten n.l. in een restaurant met open kozijnen, dus we hadden goed contact met de straat. Al met al werd het een prachtige avond. Uiteindelijk gingen we pas tegen half twaalf  terug naar ons hotel waar ik nu nog snel wat opschrijf. Morgen hebben we in principe een vrije dag en kunnen we rustig aan doen.

Lijiang, vrijdag 28-10-05
-----
Schitterend weer vandaag!
Vanmorgen zijn Nol, Willem en ik op ons gemak wezen ontbijten. Judy had last van haar maag en ging niet mee. We hebben bij een klein restaurantje op een pleintje een tafeltje naar buiten gesjouwd, in de zon gezet en kregen vervolgens heerlijke gebakken eieren, yoghurt, fruit, toast en koffie. En dat alles vlak onder een levensgroot standbeeld van Mao. Wat moet een mens nog meer!
Vervolgens hebben we Judy opgehaald en zijn lopend naar het park van "De vijver van de Zwarte Draak" gegaan, vanwaar we een prachtig uitzicht op de Jade-draaksneeuwberg hadden, waarvan de top geheel met sneeuw was bedekt. Helaas kostte de entree voor het park 60 yuan en aangezien we dat toch iets teveel voor een park vonden en we geen leeftijdskorting kregen zijn we er langs gewandeld en via een oude afbraakwijk teruggegaan. Onderweg ieder een heerlijke halve peer op. Judy had 4 peren voor 3 yuan gekocht, maar toen ze betaalde met een briefje van 10, kreeg ze 1 yuan terug waarna de verkoopster snel weg liep. Bedriegers zijn het soms, die Chinezen!
's Middags zijn we naar de oude stad gelopen, een wijk vol met winkeltjes maar toch wel leuk om  doorheen te wandelen. Judy vond er niks aan en ging haar eigen weg, terwijl wij drieën wat souvenirs kochten, de leeuwenheuvel beklommen en lekkere gefrituurde dumplings en kipstukjes hebben gegeten, gezeten op een terrasje met uitzicht over de oude stad.
Al snel was het tijd om terug te gaan, want vanavond zouden we weer in hetzelfde restaurant van gisteravond gaan eten. Uiteraard er geheel op gespitst om uit volle borst te zingen. Natuurlijk werd dat een grote teleurstelling; zoiets gebeurt spontaan en gaat niet  "op commando". Het eten was echter lekker en naderhand gingen we nog met een aantal mensen naar een kroegje voor een afzakkertje. Er werd daar fel gediscussieerd en zo werd het toch nog gezellig.
Om half twaalf vertrokken we op weg naar het hotel maar ja, ik moest nog even plassen en raakte daardoor de groep kwijt. Peter, die op me zou wachten, stond met Paulien te kwekken en dus vertrok ik alleen en verdwaalde prompt. Niet leuk. Alleen voetgangers, Chinezen dus, de meeste winkeltjes gingen dicht en er was steeds minder straatverlichting. Gemotoriseerd verkeer mocht daar niet komen, dus kon ik geen taxi of riksha krijgen en de straten waren een ware doolhof. Gelukkig kon ik Paulien, die ergens in een andere kroeg zat, met m'n mobieltje bereiken en die wees me de goede weg, zodat ik om kwart voor een in het hotel arriveerde, waar Judy, Maarten, Nol en Wim op me zaten te wachten, doodgemoedereerd met een pilsje in plaats van zich zorgen te maken om een verloren vriend. Nou, toen heb ik er zelf ook nog maar een genomen en nu liggen we veel te laat op bed. Morgen naar Dali, dat betekent om 7 uur uit de veren.

Dali, zaterdag 29-10-05
-----
In Dali is het prachtig! Alleen jammer dat het vanmiddag wat regende en de lucht dicht zat.
Vanmorgen dus om 7 uur op. Ontbeten bij Ali Baba, een restaurantje in de buurt van het hotel. Toen de bus in zodat we om goed 9 uur op weg waren naar Dali, een rit van 4 uur via een goede weg en een mooie route door soms vlak en soms heuvelachtig gebied.
Rond enen kwamen we zonder kleerscheuren bij het 'guesthouse'  in Dali aan. De chauffeur was niet een van de voorzichtigsten: inhalen in de bocht, fors doorrijden etc. Nou ja, we zijn er heelhuids gekomen.
Het  'guesthouse' is heel leuk. Allemaal gebouwtjes met kamers, een openlucht zwembad wat er helaas niet al te schoon uitziet, gratis internetten, enz.
Vanmiddag zijn we lopend het stadje ingegaan. We zouden met de kabelbaan een berg opgaan, maar vanwege de laaghangende bewolking ging dat niet door. Sterker zelfs, voor het eerst deze vakantie heb ik mijn paraplu moeten gebruiken.
Het stadje is behoorlijk toeristisch, het wordt voornamelijk door de bai-minderheid bewoont, waarvan de vrouwen in een prachige klederdracht zijn gehuld. Vandaar w.s. dat Chinese toerisme.
Eerst hebben we wat rondgewandeld, toen een noodlesoepje op bij een restaurantje waar volgens mij alleen maar autochtonen kwamen en toen zijn we op een terrasje onder een scherm gaan zitten om naar de voorbijgangers te kijken en wat te drinken. We werden constant belaagd door souvenirverkopers en hebben uiteindelijk toch maar een pijpenhouder met tabaksdoos gekocht. Tja, het kostte bijna niets en we vonden het toch wel leuk zoals een oud vrouwtje ons steeds benaderde. Daarna moesten we nog even naar het postkantoor voor postzegels en waarachtig, daar zagen we de postzegels die door China en Nederland gezamenlijk zijn uitgegeven. We hebben meteen alles opgekocht en nog wat extra besteld, wat we morgen op kunnen halen.
's Avonds hebben we een Tibetaanse barbecue gehouden in ons eigen guesthouse. Prima gegeten, alleen hadden we het ons anders voorgesteld. We dachten dat we zelf mochten barbecuen, maar nee hoor, alles werd in de keuken klaargemaakt en daar kwamen we niet aan te pas. Toen in de bar nog wat gedronken, waarbij ik dit allemaal op kan schrijven en morgen gaan we een dagje met de bus op stap om een minderheidsgroep in de omgeving te bezoeken.

Dali, zondag 30-10-05
-----
Vannacht in het guesthouse ondanks de kou prima geslapen. We hadden genoeg dekens zodat we het wel warm konden houden. Ben en Bianca en Judy en ik zijn de enigen die een 2-persoonsbed hebben gekregen en we liggen vlak onder het dak op de 3e verdieping in een pas verbouwde zolderkamer. Gelukkig wel met (open) douche en toilet.
Om kwart over acht konden we gebruik maken van het ontbijtbuffet wat eenvoudig, maar best smaakte. Rond 9 uur vertrokken we  met 2 busjes naar een minderheidsgroep, die in een dorpje hoog in de bergen woont. Na een uurtje rijden bereikten we de hoog gelegen vallei, waar we eerst nog een half uurtje moesten lopen om het schitterend gelegen dorpje te kunnen bereiken. Al lopend hadden we al volop de omgeving gefotografeerd, incl. boer met os en houten ploeg. De weinige mensen die we tegenkwamen waren aardig, hoewel wat schuw en de vrouwen droegen een prachtige klederdracht, wat volgens mij hun gewone dagelijkse kleding is.
We hadden een Nederlandse vrouw als gids: Henriëtte, die met een Tibetaan (Jim) is getrouwd en pas een hotel in Dali heeft geopend. Ze deden in de vorm van werk en hulp aan ontwikkeling van het dorpje, b.v. ze hadden afgelopen zomer bij de school in het dorpje een basketbalveld voor de jeugd aangelegd.
Wij konden het dorpsschooltje bezichtigen, kregen uitleg over de lessen en zelf ook nog een korte verhandeling over de Chinese taal. Heel leuk en informatief.
Toen nog verder het dorpje doorgewandeld en weer terug naar de busjes waarna we na een half uurtje rijden gingen lunchen in een islamitisch restaurant. Heerlijke dingen werden daar voor ons neergezet. Ik weet alleen niet wat het allemaal was, maar het smaakte goed.
Vervolgens werden we losgelaten op de plaatselijke markt, die daar om de 2 weken wordt gehouden. Jim, Ria, Judy en ik verkenden het geheel maar werden niet echt vrolijk van de manier waarop de dieren daar werden behandeld. De dierenbescherming van Nederland zou het er vast niet mee eens zijn zoals het daar allemaal toe gaat. Verder was het een gezellige, kleurrijke drukte en had de markt een duidelijke regio functie. Wij liepen daar als enige groep toeristen rond en gelukkig merkten de mensen ons nauwelijks op, zo druk waren ze met het kwebbelen en handelen. .
Teruggekomen bij de busjes, was het de beurt aan een tempel, die we met de bus niet konden bereiken. De weg werd versperd door een mestkar en zo moesten we verder een heuvel op lopen, waar aan het einde van de weg een prachtige tempel lag.
De tempel met pagode was de moeite waard, ondanks de verwaarlozing van het geheel. Er wordt langzamerhand een deel gerestaureerd, maar ook hier speelt zoals op zoveel plaatsen geldgebrek een grote rol.
En daarna naar de whisky-fabriek waar we een hele verwachting van hadden. Nou, dat viel  wat tegen. De fabriek zelf vervaardigde een soort sterke drank, wat nog lang geen echte whisky was. De toiletten waren ook niet om naar huis te schrijven (zie film van Nol) en alleen de prijs van een fles drank was heel laag, 5 yuan voor een halve liter.
Terug in Dali gingen we meteen door naar het hotel van Jim en Henriëtte waar we prima hebben gedineerd en hun nieuwe hotel bezichtigd. Een schitterend geheel, wat echter te duur voor ons eenvoudig budget is.
Ondertussen hadden Ria en Nol afgehaakt en na het eten hebben Peter, Bianca en Paulien ook alles uitgespuugd, w.s. was er iets van de lunch of het Tibetaanse eten van gisteravond niet goed gevallen. Na te zijn teruggewandeld naar ons eigen onderkomen hebben Wim, Judy en ik  met Tecla, Irene en Maarten nog maar een pilsje gedronken. Met Nol gaat het gelukkig al wat beter, hopelijk knappen de anderen ook op. Morgen gaan we door naar Kunming.

Kunming, maandag 31-10-05
-----
Vandaag zijn we in Kunming aangekomen. Nadat we vanmorgen in Dali weer een prima ontbijt hadden genuttigd zijn we om 9 uur vertrokken naar Kunming. De nacht was voor de zo'n beetje de helft van de groep niet zo best verlopen, want de darmen speelden nog steeds op.
En nu we weg gingen waren ze het zwembad met schoon water aan het vullen. Stuitend! Ik had juist zo graag willen zwemmen, maar heb er niet de kans voor gekregen. Leuk hoor!
De reis van ruim 400 kil. verliep in z'n geheel via een 4-baans snelweg, dus geen gekronkel over smalle bergweggetjes maar recht toe, rechtaan. Desondanks vergde de tocht toch een goede 7 uur rijden. Over de laatste 25 kil. hebben we een klein uur gedaan, zó dicht zat de stad met z'n 3.5 miljoen inwoners. Ook de toiletstop, die we hebben gemaakt was geen groot succes. Bij een benzinestation moesten de meesten naar het toilet en het gegil, van vooral de dames, was niet van de lucht. Het toilet was uitgesproken smerig en krioelde van de maden. Gelukkig hoefde ik alleen te plassen en kon ruim afstand van de krioelende massa houden en dan praten we geeneens over de stank!
De lunch was een gedeeltelijk succes. De meesten van ons bestelden een individuele maaltijd waar geen kraak of smaak aan bleek te zijn, maar Tecla, Maarten, Peter, Paulien en ik hadden gezamenlijk een aantal gerechten besteld en dat smaakte heerlijk.
Om 4 uur kwamen we in ons hotel aan. Judy en nog wat andere leden van onze groep verdwenen al snel naar een massagesalon, gerund door blinden mensen, terwijl ik boodschappen heb gedaan. Nol en Willem gingen hun eigen weg, dus had ik het rijk alleen.
Om een uur of zeven hebben we Judy, Paulien en Roelien bij de massagesalon opgehaald en zijn daarna meteen doorgegaan naar een heel sjiek restaurant waar we uitgebreid hebben gegeten. Weliswaar voor zo'n 85 yuan p.p. maar het smaakte prima en we hadden een prachtig uitzicht over het plaatselijke meer. Gelukkig is het niet zo laat geworden, morgen moeten we om 6 uur op om op tijd bij het stenen woud te zijn. Dat betekent om 7 uur uitchecken en dan meteen de bus in. We zien wel!

Yangshuo, dinsdag 01-11-05
-----
Het was vandaag weer een bijzondere dag!
Om te beginnen moetsen we al vroeg op. 6 Uur werden we eerst via een klop op de deur en daarna nog liefst 2 "wake-up-calls" gewekt en om 7 uur stonden we helemaal klaar om naar het Stenen Woud van Lunan, zo'n 120 km. van Kunming,  te rijden.
Om half negen kwamen we daar aan en Paulien leidde ons snel door de ticketcontrole en vervolgens naar de uitzichttoren in het midden van een groot rotsveld. We begrepen er eerst niets van, totdat bleek dat al vrij veel Chinezen hetzelfde plan hadden opgevat en we in een lange file door de prachtige rotsformaties liepen. Als we later waren geweest was er geen doorkomen aan geweest.
Het uitzicht in het koepeltje was schitterend. Gelukkig had de zon de meeste mist weggevaagd en was het helder weer geworden, zodat we rondom een prachtig uitzicht hadden over de meest vreemde rotsvormen. Daarna ging het verder het gehele gebied rond, nu gelukkig in alle rust zonder Chinezen, die bleven allemaal een beetje vooraan in het gebied.
Op een bepaald moment splitsten we ons in 2 groepen omdat er een zo nauwe doorgang was, dat de wat forsere mensen er niet door konden. Gaf niks, Wim en ik als forsere mensen gingen met de 2e groep mee en we hebben een prachtige route gelopen.
Rond 12 uur was iedereen bij de ingang verzameld en na een kop welkome koffie werd de terugtocht naar Kunming aanvaard. Daar aangekomen ging een ieder zijns weegs tot 4 uur, maar de meesten van ons wandelden toch naar het dichtbij gelegen park, zo ook wij vieren.
Een gouden greep want daar waren allerlei mensen aan het musiceren, zingen en dansen wat we met veel belangstelling hebben gevolgd. Prachtig! Al te snel was onze tijd om en moesten we terug om op tijd bij ons hotel te zijn, maar ja, het vliegtuig wachtte niet en dus moesten we wel.
Een half uurtje door de spits naar het plaatselijke, ook weer heel moderne vliegveld en om goed half zeven stegen we op, Nol en ik wat verzadigd van de cola met "whisky".
Nou ja, de vlucht verliep prima, 5 kwartier vliegen en we hadden zo geschoven, dat Judy en ik naast elkaar konden zitten. Daarna nog een anderhalf uur met de bus en rond 10 uur kwamen we in Yangshuo aan.
Even de koffers op de kamer gezet en een half uurtje later zaten we op een terras, heerlijk met een pilsje bij het "Twin-Peaks-café", lekker buiten waar het nog zo'n 18-20 graden was.
Yangshuo wordt het Valkenburg van China genoemd en dat ervaarden wij ook zo. Druk, druk maar wel gezellig. Het heeft echter weinig met het echte China te maken. Tegen middernacht hadden we het wel gezien en verdwenen de meesten naar bed, doodmoe maar voldaan. Morgen een dag vol excursies.

Yangshuo, woensdag 02-11-05
-----
Vandaag een drukke dag gehad, alhoewel we 3 rustige dagen zouden krijgen.
Vanmorgen vertrokken we met z'n achten om half tien naar een Chinese kookcursus.
Om te beginnen was al het water in het hotel (en heel Yangshuo)  vanaf 8 uur eraf, dus dat betekende vòòr die tijd naar het toilet, douchen etc. We hebben voor alle zekerheid het bad maar vol laten lopen, zodat we in ieder geval genoeg water voor de dag ter beschikking hadden.
Thecla, Irene, Kees, Maarten, Hannie, Ria, Roelien en ik gingen met onze gids eerst naar de markt om inkopen voor onze te maken gerechten in te slaan. We hebben er honden zien slachten (ikzelf niet, want ik weiger om dat aan te zien) maar toch!; gedroogde ratten zien hangen,  vissekoppen, hele vissen, groenten en heel veel kruiden gezien en een grote, nog levende vis, gekocht om klaar te maken.
Daarna werden we met een klein busje naar een soort boerderij in een prachtige omgeving vervoerd, waar we 5 gerechten hebben bereid, onder begeleiding van 3 vrouwelijke Chinese koks. Heel erg leuk! Paulien en Judy kwamen op de fiets om een uur of twaalf kijken hoe het met ons ging en hebben meegegeten van onze maaksels, alhoewel ik ze wat later toch bij de koks zag zitten. Waarschijnlijk aten ze daar lekkerder. Nou, onze "sweet and sour" smaakte ook best, om nog maar niet te praten over onze gevulde paddestoelen en geroerbakte vis!
Vanmiddag zijn we eerst een boottocht over de rivier de  "Li" gaan maken. Eindelijk eens iets op het water. Boven op een grote motorboot voeren we eerst een eind stroomopwaarts en daarna uiteraard weer terug. Tijdens het varen trakteerde Djoser in de figuur van Paulien, ons op gefrituurde krabbetjes en kipstukjes. Tegen de stroom invarende was het een prachtige tocht. De boot passeerde met veel moeite ondieptes en rivierversmallingen, waar het uiteraard fors stroomde en bij het schillen van een pompelmoes verloor ik snotverdikkie mijn mooie Mettler mes, wat uit mijn hand zó de rivier in floepte. Helaas, ik was er echt aan gehecht, maar zal nu een ander moeten aanschaffen.
's Avonds voeren we met dezelfde boot weer het water op, nu om naar een visser te kijken, die viste met behulp van aalscholvers. De aalscholvers doken naar de bodem om kleine visjes te vangen die in hun krop bleven steken, zodat de visser ze daar uit kon halen. Heel apart, vooral ook omdat de aalscholvers niet vast zaten maar gewoon los mee zwommen.
Na afloop van de boottocht hebben Kees, Nol, Maarten en ik een aantal vuurpijlen gekocht en laten afsteken. De dames in ons gezelschap vonden er niks aan maar wij wel.
Nu zitten we op hetzelfde terras van gisteravond, 10 uur in de avond, lekker druk en een temp. van zo'n 20 graden.
Morgen fietstocht door de omgeving, tocht met een bamboevlot over de rivier, beklimming van een hoge heuvel, show op de rivier en daarna bonte avond, druk, druk, druk!

Yangshuo, donderdag 03-11-05
-----
Het was dus echt een drukke, zij het heel gezellige dag vandaag.
Om half negen vanmorgen zaten we al aan het ontbijt bij 'twin peaks', wat hier voor ons zo'n beetje de stamkroeg is. Meteen daarna door naar de fietsenverhuurder waar we met z'n tienen allemaal een goede mountainbike (Giant) met een heleboel versnellingen kregen en daar gingen we: het drukke verkeer in. Al snel sloegen we echter een smallere weg in en reden kort daarna door een prachtige vallei.
Paulien had eerst nog een probleempje want die reed helemaal achteraan, kwam naast mij rijden en zei: "Ik heb een stalker achter me, een man op een gele scooter die me steeds aanspreekt en bij me blijft rijden".  Bleek het achteraf toch de materiaalman te zijn, die ons de hele dag begeleidde en ingreep als er een fiets kapot ging!
Maar goed, na een 3 kwartier fietsen door het prachtige landschap arriveerden we bij een heel stel bamboevlotten, waar de fietsen op werden geladen, wij zelf ook met z'n tweeën per vlot opstapten en de rivier af werden geboomd. Spannend, want we moesten zo nu en dan er wel af om met vlot en al kleine dammetjes over te steken. Verder was het heel rustgevend, afgezien van de watergevechten met de bamboewaterpistolen, die we hadden gekocht en de verkopers die zelfs op de rivier aanwezig waren om ons van allerlei dingen aan te smeren, tot koud water en bier aan toe.
O.k., om een uur of  12 kwamen we bij het eind aan vanwaar we op de fiets stapten om door te rijden naar de "Moon Hill", waar we met z'n zessen de steile heuvel hebben beklommen: Maarten, Peter, Ben, Bianca, Nol en ik. ± 800 treden omhoog over een pad, omzoomd door bamboe en vergezeld door uiterst vasthoudende verkoopsters. Heel vervelend, maar uiteindelijk bereikten we toch al zwetend, ten laatste via een heel smal paadje, de top waar we beloond werden met een prachtig uitzicht over de omgeving. Kees was er ook al en 2 onbekende Nederlanders en zo zie je maar: overal kom je Nederlanders tegen.
Na de afdaling tot aan het pad met treden kregen we weer met de hinderlijke verkoopsters te maken. Nou goed, ten lange leste heb ik maar een flesje koud water van ze gekocht. Het kopen is niet hinderlijk, maar de ongewenste begeleiding wel! Toen verder naar beneden waar we op een terras een heerlijk koud pilsje van Judy kregen aangeboden, gevolgd door een prima lunch.
Na het eten fietsten we door de rijstvelden terug, waarbij Nol een stuurfout maakte, viel en een geschaafd been opliep. Hij kon in ieder geval verder fietsen.
Terug in het hotel konden we ons even opfrissen en daarna was het tijd voor de grote show op het water. Prachtig! Om 8 uur begon het spektakel en met medewerking van 600 mensen werd er een flitsende, met veel lichteffecten begeleide, kleurrijke  voorstelling opgevoerd.
We hebben genoten met z'n allen. Heel indrukwekkend en ik kan me nu goed voorstellen dat een stuk ervan op de nominatie staat om te worden gebruikt bij de openingsceremonie van de Olympische spelen in 2008.
En toen was het de beurt aan de bonte afscheidsavond!
Karel en Rita waren 12,5 jaar getrouwd en werden verrast met een prachtige bruiloftstaart en een kado van de groep. Thecla en Irene hadden een mooi afscheidsgedicht gemaakt en er werd aan Paulien een bijdrage voor haar 'guesthouse' overhandigd, waarna het tijd was om moppen te tappen. En dus gingen we pas om half twee naar bed. Morgen een vrije dag en dan 's avonds de nachttrein in naar Guangzhou (het oude Kanton).

In de trein tussen Yangshuo en Guangzhou, vrijdag 04-11-05
-----
Het is voor ons vandaag een beetje vreemde dag. Judy en ik hebben vanmorgen heerlijk uitgeslapen. Nol, Wim en nog wat anderen hebben een tai-chi cursus gevolgd, waar ze zeer enthousiast van terug kwamen.
Om 11 uur checkten we uit en zijn daarna met Peter het stadje ingewandeld om wat laatste inkopen te doen, o.a. heel goedkope c.d.'s, ik heb voor 5 yuan mijn kapotte rugzak laten stikken, op een terrasje gezeten en zo hebben we de dag op een ontspannen wijze doorgebracht. Lekker geluierd tot in de middag, maar toen werd het om 5 uur tijd voor de trein. Eerst met de bus naar het station, daar een prachtige grote wachtzaal in en na een half uurtje zitten de trein in, waar we net als de andere keren met de hele groep in naast elkaar gelegen compartimenten zijn ingekwartierd.  
Wij ook weer met z'n zessen: Thecla, Irene, Nol, Wim, Judy en ik.
Rond 8 uur vanavond vertrok de trein, waarbij wij al aan de drank en chips zaten. Thecla, Irene en Maarten hadden voor de hapjes gezorgd en wij vieren voor 4 flessen wijn, die er ontstellend snel doorheen gingen waarna we overgingen op brandy en een kruidenbitter.
Het werd (mede w.s. daardoor) erg gezellig, Paulien kwam er ook bij en zo zaten we op een bepaald moment te 'liegen onder de beker', met drank, nootjes en chips terwijl de trein doorraasde naar Guangzhou.
Nadat het grote licht uitging werd er nog een pittige discussie gevoerd tot we rond 12 uur zo moe werden, dat we onze kooien opzochten en het langzamerhand relatief stil werd, want de geluiden van de trein hielden natuurlijk aan. Morgen Guangzhou en dan door naar Hong-Kong.

Hongkong, zaterdag 05-11-05
-----
Vanmorgen was het gelukkig niet zo vroeg dag. Om half acht ging het licht aan, terwijl buiten de zon al op was. Wij waren allemaal nog wat duf, maar gelukkig was er genoeg water voorhanden, zodat we ons wat kon opfrissen. Een minpuntje was, dat de trein om 10 uur pas in Guangzhou (het oude Kanton) aankwam, i.p.v. 8.45 uur, maar ja, dat moesten we maar voor lief nemen.
Na aankomst in Guangzhou was het een 10 minuten sjouwen met de bagage naar een hotel, waar we met z'n allen 4 kamers hadden om te kunnen douchen, naar het toilet te gaan en de bagage te stallen. Wij hadden met z'n zessen 1 kamer tot onze beschikking, waar we uitgebreid gebruik van hebben gemaakt.
Na ons lekker te hebben opgefrist zijn we naar de orchideeëntuin van Guangzhou gelopen en zijn daar vervolgens doorheen gewandeld. Heel mooi aangelegd, maar in de eerste plaats is het geen orchideeën seizoen en in de tweede plaats hoorden we constant het zeer drukke verkeer langs razen. Nou ja, we konden in ieder geval de tijd wat aangenaam doorbrengen.
De lunch hebben we in een mooi, sjiek restaurant gebruikt, waar we Kees en Roulien ook zagen zitten. We moesten kalm aan doen, omdat we nog maar heel weinig yuans tot onze beschikking hadden, dus dat betekenden een bordje gebakken rijst met 1 drankje.
Langzamerhand werd het daarna tijd om naar ons hotel terug te lopen, de bagage te verzamelen en ons in te schepen op de ferry naar Hongkong, die om half vijf vertrok. Een draagvleugelboot, waar we jammer genoeg binnen moesten blijven zitten, w.s. vanwege de hoge snelheid. Ondanks dat ik bij een groot raam zat, was er toch onderweg geen goed beeld van buiten te krijgen door de zoutaanslag op de ruiten.  
Goed, na een 180 kilometer te hebben gevaren in ruim 2 uur kwamen we in Kowloon aan en reden in 10 minuten naar ons luxe hotel, wat in het centrum van Kowloon ligt. Koffers neergezet en daarna zijn we met de meesten van onze groep in een Pakistaans restaurant wezen eten. Het was een prachtige happening: Paulien werd door een hele menigte mensen belaagd, die allemaal hun eigen restaurant aanprezen, koos er een uit en daarna moesten we 4 gore trappen op om uiteindelijk in een soort huiskamer te belandden, waar we heerlijk hebben gegeten. Bier was er niet, dat moest gauw, gauw worden gehaald maar we kregen het wel.
Na het eten wilden we eigenlijk naar bed maar Peter, Maarten en Paulien troonden ons mee naar het Hard Rock Café van Hongkong waar we nog tot half een hebben gezeten en ondanks de goede muziek, ons gehoor hebben verpest. Tsjonge, tsjonge wat stond de geluidsinstallatie hard! Al met al was het toch heel leuk om het eens een keer mee te maken.
We hadden met z'n vieren wat moeite om de goede weg naar ons hotel terug te kunnen vinden maar uiteindelijk is het toch gelukt. Morgen gaan we Honkong bekijken.

Hongkong, zondag 06-11-05
-----
Vandaag was een rustdag gepland, maar daar kwam uiteraard niks van terecht. Je bent maar 1 keer in Hongkong en dan wil je de tijd zo goed mogelijk besteden.
Om 9 uur stonden we al weer klaar om met het grootste gedeelte van de groep te gaan ontbijten bij Délifranche, die aan het eind van de straat zat. Dat werd dus een stokbroodje met lekkere koffie en vervolgens werden we door Paulien op sleeptouw genomen om met de 'Starferry' over te steken naar 'Honkong-island' en daar de bus te pakken naar de 'Stanley-market'. De overtocht was al leuk: een pracht gezicht op de sky-line van Hongkong, veel bootjes op het water en een hele mensenmenigte op de boot zelf. Daarna de dubbeldeksbus in, die ons een heel stuk van de stad liet zien alvorens we bij de 'Stanley-market' aankwamen.
De markt was als alle andere markten, druk en voorzien van allerlei snuisterijen, hoewel ik er met behulp van Peter wel een kalender voor 2006 op de kop heb kunnen tikken, én alle drie, Wim, Nol en ik hebben een t-shirt gekocht met onze naam in Chinese lettertekens gedrukt.
Daarna was het tijd voor de lunch waarbij Jim, Nol en Wim aan de 'chips and fish' gingen terwijl Judy en ik probeerden het strand op te zoeken waar ook Paulien, Maarten en Peter naar toe waren. Helaas lukte dat niet. Ik werd onderweg op m'n blote benen kapot gestoken door kleine mugjes (sandflies?) en zijn daarom snel teruggegaan.
Na de lunch werd het toch echt tijd om de Victoria-peak op te zoeken. Met de bus bereikten we via een smalle kronkelige weg de top, waar een groot overdekt centrum stond met een enorm groot terras vanwaar we een schitterend uitzicht over de zee en de stad hadden. Jammer alleen, dat het zo nevelig werd, dat de zon er achter verdween en we niet de avond hebben afgewacht. Judy en ik zijn wel met de tram in een hoek van 45 graden naar beneden gegaan, alweer een heel aparte belevenis. Nol en Wim waren al eerder terug naar het hotel gegaan.
Nadat we met de starferry over waren gestoken naar Kowloon, hebben we nog even het heel sjieke Peninsula hotel bezocht, waar je volgens de verhalen op de bovenste verdieping in een glazen toilet over Hongkong kunt kijken. Het lukte echter niet om met de lift hoger dan de 5e verdieping te komen, zodat we dat maar hebben opgegeven.
's Avonds zijn we met de hele groep (behalve Jim) voor het laatst wezen eten. Ditmaal in een Vietnamees restaurant, vlak naast ons hotel. Daarna zijn we met Irene en Thecla naar de 'night-market' gewandeld, die in een zijstraat van 'Nathan-road' is gevestigd. Irene wilde graag een mp3-speler kopen, het lukte echter niet om zo'n ding goedkoop op de kop te tikken, alhoewel Willem er wel z'n best voor deed. Helaas! Toen zijn de meisjes maar het Peninsula-hotel ingedoken om tóch dat befaamde toilet te vinden. Na een kwartiertje kwamen ze al giechelend naar buiten met de mededeling dat ze op de 27e verdieping de duurste plas van hun leven hadden gedaan incl. een prachtig uitzicht over Hongkong.
Vervolgens nog een borrel gebruikt in de "Schnurbart-bar" en voordat we op bed lagen was het alweer ruim 1 uur.  Een leuke dag! Morgen de terugreis naar Nederland.

Tussen Hongkong en Amsterdam, maandag 07-11-05
-----
We zitten nu in de lucht op weg naar Amsterdam en ik schrijf het laatste stukje over de vakantie.
Vanmorgen vertrokken we om half negen met de bus naar het vliegveld van Hongkong. Ik wist niet dat het eiland zo groot was. We reden er toch een goed uur over, via de langste hangbrug ter wereld, dat wel.
Prachtig op tijd bereikten we het vliegveld, waar we op ons gemak konden inchecken en nu zonder problemen een goede gangplaats konden bemachtigen.  Uiteindelijk hadden Judy en ik zelfs 3 stoelen voor ons tweeën, Nol samen met Tecla ook drie en Willem en Irene allebei een plaats aan het gangpad.
De vlucht is tot nu toe voortreffelijk verlopen. Eerst een borrel genomen, toen gegeten toen nog een borrel en daarna was het makkelijk om in slaap te komen, bijna languit liggend op de stoelen.
Nu zijn we langzamerhand aan het dalen richting Schiphol en kunnen we terugkijken op alweer een schitterende vakantie.

We hebben heel veel gezien, een voortreffelijke reisbegeleiding in de gedaante van Paulien gehad, mooi weer, prachtige steden dorpjes en landschappen gezien en met een heel gezellige groep gereisd. We kunnen hier met veel genoegen op terugzien!!!!


Beijing, dinsdag 11-10-05
-----
Zittend in de stationshal van Beijing heb ik voor de eerste keer gelegenheid om wat over onze vakantie te schrijven. Tot nu toe is alles zo hectisch verlopen, dat hiervoor geen gelegenheid was en ik 's avonds te moe was om nog wat op papier te zetten.
Afgelopen maandag begon de vakantie met het afhalen van huis door Stevin, de schoonzoon van Nol. Keurig op tijd leverde hij ons op Schiphol af, waar we veel te vroeg waren en eerst maar aan de koffie gingen.
Een uur of 2 voor vertrek kregen we van de Djoser-man onze e-tickets en konden we eindelijk inchecken, wat tot de nodige problemen gaf, omdat we niet onze door de KLM beloofde gangplaatsen kregen. Uiteindelijk is dat in het vliegtuig zelf toch goed gekomen, maar nou ja, het verliep op z'n zachtst gezegd toch niet erg prettig.
Na een rustige vlucht (geen enkele keer extra de gordels om) van 9 uur, kwamen we de volgende morgen om 8 uur plaatselijke tijd in Beijing aan, waar we door Paulien, onze reisbegeleidster, al werden opgewacht. De douane was geen punt, alleen natuurlijk even wachten, maar dat hoort erbij en al snel werden we de bus in gedirigeerd, die ons in een goede drie kwartier naar het hotel bracht, waarachtig het Exhibition Centre, waar we 5 jaar geleden ook al hadden gelogeerd.
Na ons wat te hebben opgeknapt gingen we 's middags met de hele groep de metro in, richting plein van de Hemelse Vrede, waar we werden losgelaten om alles op ons gemak te kunnen bekijken.