trans-siberië express

18-09-2000
Rob onze reisleider van Djoser, heeft gevraagd of we een stukje in dit dagboek willen schrijven. Ik ben als eerste aan de beurt.
Na een geweldige vlucht, met de KLM, aangekomen in Moskou om te beginnen aan ons grote TS avontuur. Op de luchthaven werden we opgewacht door Rob. Direct vanuit de luchthaven met de bus middels een eerste sightseeing naar ons hotel Izmailovo waar we in het beta gebouw worden ondergebracht. Een hotel dat in 1980 voor het eerst werd gebruikt voor de Olympische Spelen. Enorme torens van wel 28 verdiepingen.
s' Avonds de eerste, maar naar later bleek niet de laatste, kennismaking met het
Rode plein. Schitterend met al die gouden koepels. Tijdens onze eerste gezamenlijke maaltijd werden de plannen voor de eerste Moskou dag gepland. Besloten werd om het Kremlin te bezoeken met alles er op en aan. De dag verliep uitstekend hoewel sommige dachten met de wandelclub op stap te zijn. Zo'n kleine 10 kilometer door Moskou stad gebanjerd met als hoogtepunt het mausoleum van Lenin. Een voor de Russen naar het bleek, wel erg heilige plek. Ook het Kremlin zelf was prachtig en werd door ons met genoegen bekeken. Iedereen maakte naar hartelust video opnamen en foto's. Ook Jaap, hoewel hij toch werd terug gefloten. Inmiddels weten we wel allemaal het Rode plein blindelings te vinden.
Misschien komt ons dat de komende dagen nog wel van pas!
Wim

20-09-2000
Halfnegen 's avonds, we zitten in ons hotel te wachten op de 'fried rice' in het chinese restaurant. Vanavond starten we om 10 uur met de light tour. Een rondrit door Moskou waarbij we alle verlichte gebouwen willen bekijken. Vandaag hebben we een leuk en gevarieerd programma achter de rug. Vanmorgen om halfnegen zat iedereen aan het ontbijt en tegen halftien waren we op weg met de metro. Het plan was om een aantal metro-stations te gaan bezichtigen op weg naar het Nowodewitsji klooster. ( Klooster van de jonge meisjes.) Nou, daar wil iedereen wel naar toe! De metrostations waren prachtig maar overal vreselijk druk. Het zal wel aan het tijdstip hebben gelegen want het was zo'n beetje spitsuur. Gelukkig konden we koffie krijgen op weg naar het klooster. We waren er wel aan toe na alle verschillende indrukken van de metrostations. Het klooster met de bijbehorende kerken was, zoals steeds, heel mooi. Maar na een uurtje rond gekeken te hebben vonden we het wel genoeg, dus togen we met zijn allen naar de naastgelegen begraafplaats. Daar liggen allerlei beroemdheden zoals Raisa Gorbatsjov, de schrijver Tschechov, enz. Ook hier waren we toch wel na een uurtje uitgekeken en waren we hard toe aan een hapje eten. Rob, onze reisleider, vond al snel een restaurantje en na en heerlijke 'borsjt' vervolgden we onze weg naar de kerk van 'Jezus onze verlosser'. Dit is een splinternieuwe kerk die aan de oever van de Moskwa staat. Schitterend om van binnen te bekijken. Toen hadden we het echter wel gezien en na een pannenkoek bij een kraampje te hebben verorberd vertrokken de meeste van ons groepje naar het hotel. Nu wachten we dus vol spanning op de light tour, maar dat wordt morgen wel beschreven.
Hugo

21-09-2000
Hoe ga je iemand uitleggen dat je na 4 dagen vakantie het gevoel hebt dat je al weken onderweg bent. En dan te bedenken dat je “het meeste” nog moet komen. Moskou was geweldig, gezellig, heerlijk gegeten, veel gezien en ontzettend gelachen.  Het zal alleen niet meevallen om thuis het grootse van Moskou uit te leggen. De schitterende metrostations, zo groot, zo mooi, niet te beschrijven. Alleen de lampen die in de stations hangen zijn al een boek waard! De kerken, waarvan er binnen geen vierkante centimeter onbeschilderd is. Het Kremlin met al z'n schitterende gebouwen en het Rode plein natuurlijk. Wat kon het ons schelen dat we er voor de zoveelste keer overheen liepen. Wilde er nog iemand foto's maken, dan gingen we weer. Wat te denken van de markt, nabij het hotel? Af en toe moest je, je gewoon even vasthouden zo druk was het. En is alles te krijgen van wc papier tot trouwjurk. Zeer imponerend was het oorlogsmonument met de 300 rode fonteinen. En of we het nu wilden of niet, Lenin lag er zeer indrukwekkend bij, we waren er stil van, wat overigens mooi uitkwam want dat moest. De ontzettend gezellige Arbat straat, waar werd afgedongen dat het een lieve lust was. Sommige waren er trouwens erg goed in. Zelfs het hotel was spectaculair groot. De bureaucratie, de lange rijen? Ach dat neem je in deze schitterende stad voor lief, net zo goed als al die militairen en politie agenten en eveneens het feit dat je geen tasje mee mag nemen en dus weer terug moet gaan. Hoe kun je zelfs nu boos worden op een stad, waar je zelfs op een kerkhof kunt lachen om de leuke beelden die er staan. Z'n naam ben ik kwijt maar er ligt een komiek die tot op de dag van vandaag sigaretten krijgt. Waar ik over geschreven heb is maar een topje van de ijsberg, goed uitleggen kan ik het thuis misschien niet, maar wel aanbevelen.    
Lusy

21-09-2000
Donderdag 21-09-00 om ongeveer 22.15 uur verlieten we het hotel in Moskou om te vertrekken naar het station vanwaar de Transsiberiën Express, de treinreis waar het uiteindelijk om te doen was, vertrok. Onze wagon was redelijk voor aan wat betekende dat we best ver moesten lopen met onze bagage want de achterste wagons stonden vooraan bij het station. Bij het betreden van de wagon werd al direct duidelijk dat het geen luxe treinreis zou gaan worden, maar dit was vooraf bij de meeste van ons wel bekend. Direct bij de uitgang van de wagon is het vertrek van de provodnik. ( Wagenmeester). Dit is iemand die het reilen en zeilen in de wagon in de gaten houdt. Hier staat ook de samovar waar we warm water kunnen tappen voor thee, koffie, etc., etc. Deze wordt nog ouderwets gestookt met kolen of cokes. De coupe is een klein vertrek met aan weerskanten 2 banken en daarboven een bed. Daar er vier personen in een coupe moeten, dienen ook de twee onderste banken 's avonds als bed. De wc annex badkamer zit aan het einde van de wagon. Dit is pas echt een belevenis. Aan mensen die dit niet met eigen ogen hebben gezien valt dan ook heel moeilijk uit te leggen hoe het er uitziet, maar we zullen een poging wagen. Het toilet is van roestvrij staal en spoel je door met een voetpedaal. ( Net zo als bij een pedaalemmer.) Het wasbakje is klein en het kraantje bedien je door een “piemeltje” in te drukken. Uiteraard is er alleen koud water. De eerste nacht slaap je slecht. Ik lig boven en steeds bang dat ik er uit zal vallen. Dit gebeurd niet en op het moment van schrijven heb ik er inmiddels drie nachten opzitten en het slapen gaat steeds beter en langer. De eerste dag is het vrij rustig in de trein, maar dat zou spoedig veranderen. Vooraf waren er de verhalen van Mongoolse handelaren die van alles de trein in slepen vanuit Moskou om dit onderweg aan de man te brengen. Dit kwam echter pas vanaf dag twee. Waar ze allemaal vandaan kwamen met hun handelswaar is me nog steeds een raadsel maar vanaf de tweede dag werd er op ieder station levendig handel gedreven met de Russen die de trein stonden op te wachten. Sommige namen de handel mee de trein uit. Anderen hingen uit het raam om te kunnen verkopen. Jassen, sokken, lampen je kunt het niet zo gek bedenken of de Mongolen probeerden het aan de man te brengen. Maar ook de Russen probeerden op de stations van alles, voornamelijk zelf gemaakt voedsel aan ons treinreizigers te verkopen.  Uiteraard hebben we van alles en nog wat geprobeerd en het meeste was goed te eten. Ook in de trein is het eten redelijk tot goed te noemen en al dat wat er is in ruime mate aanwezig. Dit in tegenstelling tot de verhalen vooraf. Er zou weinig voedsel aan boord zijn en na een aantal dagen zou zelfs dat op zijn. Zover is het gelukkig nog niet. Voor  wat betreft het uitzicht in de trein kan ik kort zijn, het is zeer uitgestrekt en zeker het eerste gedeelte zie je bijna niets anders dan berkenbomen. De weinige dorpjes die we onderweg tegenkomen zien er triest uit. Houten, vervallen huisjes met een moestuintje ervoor waar de mensen hun eigen voedsel kweken om te overleven. Het is nu zondag 24-09-00 en we zijn op weg naar Mongolië om ons op te maken voor de tocht door de Gobi woestijn. Waar uiteraard ook weer het e.e.a. te beleven zal zijn maar daar zal iemand anders dan wel verslag van uit brengen.

25/26-09-2000
Maandag ochtend speciaal vroeg opgestaan om station Irkutsk te bekijken. Deze stad ligt aan de rivier de Angara. Na een korte stop vervolgen we onze reis richting Sgudjonbe. Hier aangekomen kochten een aantal reisgenoten vers gerookte vis of met aardappel gevulde broodjes. Vanaf dit station reed de trein langs het Baikalmeer. Het Baikalmeer is het grootste en diepste zoetwater meer ter wereld. Op dit traject wisselde fel geelbruin gekleurde berkenbomen en kleine dorpjes elkaar af, met op de achtergrond het Baikalmeer. Vervolgens langs Ulan Ude waar de trein een diesel locomotief kreeg. De Mongoolse medereizigers sleurden hun ingekochte goederen, ( melkpoeder, wodka , eieren en andere artikelen) van de ene wagon naar de andere omdat ze zo min mogelijk invoerrechten wilden betalen. Bij de Russische grensstad Neusbi werden onze paspoorten door de douane meegenomen. In de tussentijd wisselden we de roebels voor dollars. De mevrouw bij het loket deed moeilijk ze had alleen maar grote biljetten van 100 dollar. Om het wisselen te versnellen stopten we de roebels van verschillende personen bij elkaar.  Hierna terug naar de trein waar we de paspoorten weer terug kregen. Alle couchettes werden grondig geïnspecteerd, vooral bij de mongolen. Plafonds schroefde men open. Bij  de tussenruimte van een treinstel verwijderde men een wand, hierachter zaten blikken met voedsel deze nam men in beslag. De aanhanger van de douane lag vol met in beslag  genomen goederen. De Mongoolse handelaren betaalden hiervoor een boete. Na ongeveer vier uur wachten, vertrok de trein richting Mongoolse grensplaats Sijkletar. Hier aangekomen vond er weer een paspoort controle plaats. Een aantal reizigers van een andere groep kreeg een verzekering aangesmeerd. Om twee uur vertrok de trein richting Ulan Bator.
Jaap

26-09-2000
's Ochtends om 9.00 uur reed de trein Ulan Bator binnen. Onze gids stond ons al op te wachten. Nol was een van de eerste die uit de trein stapte, helaas werd zijn portemonnee gerold. De gids bracht ons naar het hotel, eerst friste iedereen zich op. Vervolgens gegeten in het centrum van Ulan Bator. 's Middags kon iedereen doen waar hij of zij zin in had. In de avond afgesproken bij een Indiaas restaurant.
Jaap

28-09-2000
Vanmorgen om ongeveer 8.00 uur uit Ulan Bator vertrokken. Eerst hebben we een goed ontbijt genuttigd met lekkere koffie. De overbodige spullen bij het hotel achtergelaten en de rest meegenomen maar al was er bagage uit, de tas bleek voller dan ooit te zijn. Mogelijk door al het vuil wat meegenomen wordt? Goed, de gids, de chauffeurs en de kok en zijn rijdende keuken waren aanwezig. Inladen en wegwezen.
Eerst hadden we nog asfaltwegen maar dit werd al snel anders. We verlieten de asfaltweg en reden via zandsporen het lege land in. Wijds, groen en groot, hier en daar een ger. Regelmatig passeerden we een kudde schapen, geiten, koeien zomaar zonder begeleiding. Het landschap varieerde regelmatig. Het was koud en winderig, maar gelukkig kwam de zon weer door. Maar de koude wind bleef.  s' Middags ergens bij een rotsformatie geluncht. De naam van de plek was heilig, mocht niet worden uitgesproken. De lunch smaakte goed. Zo'n rijdende keuken is zo gek nog niet. Na wat rondlopen en geklauterd te hebben vertrokken we na de lunch weer. Verder het uitgestrekte land in. De chauffeur heeft er flink de vaart in. Af en toe raken we de anderen kwijt maar het komt allemaal weer goed. Tegen de avond kwamen we aan op de “camping”. Zomaar ergens op het vlakke land tenten opzetten. Wind, koud, nergens beschutting. En aangezien ik niet zo'n kampeerliefhebber ben….! Goed, eindelijk de tenten opgezet. Vanwege de kou en de wind, werd het diner in de busjes geserveerd. En het was koud, dat wil men niet weten. Na het eten vroeg de tent in.
Ellie

29-09-2000
Dus na een ijzige nacht op een stenen ondergrond was iedereen weer blij dat we de nacht overleeft hadden bij een temperatuur onder het vriespunt. Niemand had veel geslapen, verkleumd en geradbraakt aan het ontbijt en na enig wachten weer op pad. Al snel waren we de andere auto's kwijt, dus zoeken, niets te vinden. Ergens op een verlaten plek hebben we geruime tijd staan wachten op de rest. Eindelijk, de keuken en de andere auto kwamen in zicht.  Een van de auto's had een lekke band. Kan gebeuren. Richting Gobi woestijn. Onderweg veel muizen, marmotten, roofvogels, koeien, paarden, schapen en echte kamelen gezien. De natuur is een kleurig geheel. Droog land met kleurige plantjes. Het was een prachtige doch stoffige rit. Onderweg twee maal gestopt om te tanken en om wat snoep en drinken te kopen. Het tanken was iets op zich zomaar in de woestijn een benzine pomp De pomp houder moest eerst draaien via een prachtige constructie. Met wat moeite kon er getankt worden. Ondertussen een mooie gelegenheid om foto's te maken. Toen weer verder op pad. Veel gezien en het werd lekker warm weer. Onderweg genoten van een goede lunch gemaakt door de kok. Weer op pad nog een keer getankt en toen als verrassing waarempel een echt ger-kamp met warme douches. Heerlijk gezellig en knus bij de kachel.
Gedineerd en daarna heerlijk douchen. Nog wat napraten en dan naar bed.
Ellie

30-09-2000
De dag begint goed ik wordt wakker van wat geroezemoes in de ger, twee mooie Mongoolse vrouwen zijn bezig de kachel aan te maken. Na de ochtend ceremonie douchen en ontbijten gaan we op weg naar het nationaal park. Gelegen aan de rand van de woestijn waar een berglandschap begint. Bij de ingang van het park is een museum, het is klein en opgezet door een man die geboren en getogen is in deze streek en de omgeving van haver tot gort kent. Vol trots laat hij diverse opgezette dieren zien die hier leven. Als hij de uitrusting, die ook nog door zijn vader is gebruikt, om tochten te maken door de bergen laat zien wordt hij steeds enthousiaster. We rijden het park in tot we niet verder kunnen. Lopend volgen we een beekje tot het in een kloof verdwijnt en niet meer te volgen is. Gieren cirkelen boven de kloof  op de thermiek die door de straling van de zon uit de bergen opstijgt. Terug op de parkeerplaats staat de lunch klaar, heerlijke shashliks. De reuk is heerlijk maar mijn darmen in een slechte stemming. De koks hebben uitstekend hun best gedaan maar dit lekkers gaat dus aan mijn neus voorbij. Als we het park verlaten wordt de weg geblokkeerd door yaks en paarden die door elkaar heen grazen en in een modderpoel staan te stampen, een prachtig gezicht. Het landschap wordt weer vlakker en na uren rijden staan we plotseling stil bij een afgrond Als we uitstappen en naar beneden kijken zie we dat er door erosie een lager gelegen berg landschap is ontstaan de grond is rood van kleur vandaar de naam Flaming cliffs of te wel Bayanzag. Vlakbij een brembos is een ger te huur tot groot genoegen van een deel van de groep die de krampeer nacht nog vers in het geheugen hebben. Door de koks is weer een stevige maaltijd bereid die in de ger wordt genuttigd. Peter, Hugo, de gids en ik gaan er met een busje op uit om de wodka voorraad aan te vullen. Bij de eerste ger is het oppassen voor de hond zelf. Altha durft het busje niet uit voordat hij is terug geroepen. Als Mongolen bij elkaar op bezoek gaan is een begroetingvorm de kreet pas op je honden. Geen Wodka. Op naar de volgende ger 5 á 6 kilometer verder. Geen wodka maar wel gefermenteerde kamelenmelk ±12% alcohol. Lijkt lekker maar in de loop van de avond na het derde glas gaat het vetpercentage tegenstaan. 's Avonds wordt de reis tot op heden geëvalueerd. Overwegend wordt de reis als positief en prachtig ervaren. Negatief wordt het kamperen en de voorlichting ervaren. Kritiek hierover zal op de enquête formulieren  naar Djoser worden gezonden.
Nol

21-10-2000
Heerlijk geslapen. Tijdens het ontbijt wordt bekend dat er 's nachts een dwaler is geweest. Na een sanitaire stop is hij de weg kwijtgeraakt en in een ger 2 kilometer verderop terechtgekomen. Toen hij de schoenen aan het uittrekken was heeft de vrouw des huize hem bij de arm gepakt en afgeleverd bij onze gids. Later op de dag bleek dat hij uit Enschede afkomstig was. We verlaten de woestijn en komen in een wat bergachtiger landschap terecht waar we stoppen bij een verwoest klooster. Het ogiïn klooster is in 1937 onder het communistische regiem verwoest. Veel staat er niet meer overeind maar de plaatselijke jeugd doet nog steeds vondsten die ze voor, te veel, dollars aan de man proberen te brengen. De toeristische waarde is ontdekt en er is een ger kamp. De koks maken gebruik van het plaatselijke restaurant  om ons te laten genieten van de door hen bereide maaltijd. De restauranthouder verdient weer aan de drank die wij nuttigen en inslaan. Het is weer de bedoeling dat we 's avonds een ger zoeken voor de overnachting i.p.v. de geplande kampeernacht. Helaas zijn de te verhuren gers al afgebroken en zijn de plaatselijke hotels al gesloten. Einde seizoen? Het wordt dus toch kamperen! Na de maaltijd is het al snel donker en koud om negen uur gaan we dan ook maar slapen.
Nol

2-10-2000
Om 6.30 uur sta ik van de kou waardoor ik wakker heb gelegen, kortom ellende, maar op en ga me warm lopen in de bergen. Als ik terug kom is het ontbijt gereed, lekker warme koffie. In 't eerste plaatsje dat we passeren wordt vlees gekocht voor een speciale Mongoolse maaltijd 's avonds. Daarna rijden we door een prachtig landschap. Bij het kruisen van een beekje dreigen we vast te raken in de modder, het water staat al aan de onderkant van de deuren. Na wat heen en weer geschommel weet de chauffeur het busje er toch doorheen te krijgen. Later als we weer een riviertje zijn gekruist en de rokers hun sigaretje roken, scheren twee zwanen over de oever, een mooi gezicht. Rond twaalf uur zondert de keukenbus zich af, bij een krakkemikkig bruggetje, om de  lunch voor te bereiden. Als we het bruggetje passeren moeten we het busje uit en er te voet over. Aan beide zijden van de brug staat een bord verboden in/op te rijden. Mongoolse logica? Onder de brug lessen yaks hun dorst. Op naar de te bezichtigen Ulaan Tstgulan  waterval. Plotseling in de middle of no way rijdt een reusachtige bulldozer, hij kan met zijn metalen rupsen amper een weg door het terrein vinden. Waar gaat hij heen? Wat gaat hij doen in deze omgeving? Geopperd wordt de waterval dempen. Door een vlak landschap loopt een geul waar een riviertje zijn water in loost en een mooie waterval wordt gevormd. Terug bij het keukenbusje wordt er geluncht. Daarna rijden we naar een ger kamp waar we bij een familie op bezoek gaan en zo wat inzicht krijgen in hun leefgewoonten. Om te kunnen overleven geld een minimum van 250 stuks vee, het maximum wat men aan kan is zo'n 3000 stuks. Daarna rijden we naar …….. waar we in een ger kamp gaan overnachten. Lekker warm douchen en de ellende van de afgelopen nacht is weer vergeten. Als we aan tafel gaan stoot ik per ongeluk een suikerpot uit de hand van een serveerster. Tjonge, tjonge wat kon dat mens lelijk kijken, was ook niet meer goed te maken. De Mongoolse maaltijd houdt in; dat in een enorme snelkookpan, vlees, aardappelen en kruiden, tussen hete stenen gaar wordt gestoofd. Van het vlees heb ik niets genomen te veel vet en botten, bah! Na wat gezellig gebabbel, ondersteund met wat pilsjes en wodka gaan we slapen in onze warme ger.
Nol

03-10-2000
Opgestaan met een spierpijn dat wil je niet weten. Zou het komen omdat we heel knus in een tweepersoons ger hebben geslapen? Na het ontbijt, met overigens nog steeds boze serveerster, op naar het klooster. De plek vanwaar Dhengis Khan de wereld heeft veroverd. Vroeger een plek van 4 bij 4 kilometer waarvan de hoeken gemarkeerd zijn door een schildpad. Het klooster, heet overigens Eidenezuu, is nu 400 bij 400 meter en redelijk indrukwekkend. Met een gids zijn we alle gebouwen afgegaan en kregen uitleg over Boeddha en kornuiten. Wat een pracht en praal overal. Zeer in trek waren ook de souvenir verkopers, de gewone winkels vonden we veel te duur. Dus onderhandelen op straat. Hugo (dus niet Nol) heeft een boek gekocht. Ik ook. Ik denk niet dat we ooit zullen weten wat erin staat. Maar ja lekker…. belangrijk. Na het bijwonen van een Boedhistische samenkomst, zeer kleurrijk en luidruchtig, wederom de busjes in. Op naar het volgende ger dorp. Onderweg nog een paar keer gestopt op werkelijk prachtige plekjes en 's middags vrij. Na de lunch een speech gehouden voor kok en Cor Steijn die weg gaan want dit is de laatste maaltijd die zij voor ons hebben bereid. Ellie en Rob gingen paardrijden. Wij hebben behalve wat wassen niets gedaan. Het ware vakantie Zwitserleven gevoel. 's Avonds wezen zuipen in de RijnRakkers ger en naar bed! Oj‚, foutje eigenlijk had ik binnen 24 uur seks moeten hebben. We zijn na het klooster n.l.  naar een wat groot uitgevallen stenen piemel geweest. De legende gaat dat vrouwen die er drie maal omheen lopen binnen 24 uur seks moeten hebben voor toekomstig goed seks leven. Doch Siep snurkt. Hannie is wakker, Dirk slaapt in een ander bed en we moeten om 6,30 uur opstaan. Zou 48 uur ook goed zijn??
Lusy

04-10-200
Vroeg uit de veren en terug naar de hoofdstad. De wegen vielen niet tegen en we waren er een uur eerder, al om ca 12 uur. Even langs het politiebureau voor Nol (dus niet Hugo) en naar het hotel. Velen zijn naar de leermarkt geweest voor laarzen. Wij zijn in het centrum afgezet, lekker gegeten en wat rondgelopen. Een schilderij gekocht en terug naar het hotel. Even niets gedaan, nou ja niets, de hele rugzak zat onder de glassplinters en de gefermenteerde kamelenmelk. Hebben alles maar weggegooid. Moet zeggen dat het wel opruimt. Een slaapzak zijn we ook al kwijt. Die hebben we weggegeven aan een van de chauffeurs. Op tijd naar bed want het is vakantie, dus morgen om 6.30 uur opstaan voor de trein naar China.
Lusy

05-10-2000
Het is 21.30 uur en we staan stil bij de Mongoolse grens. Zojuist hebben we de paspoort controle gehad en nu staan we te wachten tot we door kunnen naar het Chinese deel van de grens. Vanmorgen om 6.30 uur opgestaan want om 7.00 uur stond het ontbijt klaar. Na een droge koek, wat nasi en koffie naar binnen te hebben gewerkt gingen we om 7.45 uur op weg naar het station van Ulan Bator. De Trans Mongolië Express richting Peking zou om 8.50 uur stipt vertrekken dus moesten we op tijd op het perron klaar staan. Na mij wederom verbaast te hebben over de Mongoolse rijstijl, kwamen we ruimschoots op tijd aan bij het station. Onze gids Altay waarschuwde ons opnieuw voor zakkenrollers. Maar bij de trein aangekomen bleek dat Jaap zijn portemonnee niet goed had weggestopt en deze bleek dan ook te zijn gestolen. Nadat we onze bagage hadden opgeborgen in onze coupé, vertrok de trein precies op tijd. Wat direct opviel was dat de wagons en coupés in deze trein een stuk netter waren dan in de Trans-Siberien express. Ook in de restauratie wagon is meer te krijgen, maar op het prijsbeleid van de bazin is geen peil te trekken. Het wachten is nu dus op het vervolg van de reis richting China, maar hierover morgen meer.
Dick

06-10-2000
Het is nu 15.30 uur. Zojuist het eerste stukje van de Chinese muur gezien. Erg duidelijk was het niet, want voor de eerste keer deze reis hebben we slecht weer. Het regent en het zicht is slecht. Hopen dat het morgen beter is want dan geen we de muur op. De  formaliteiten bij de Chinese grens de vorige dag verliepen zonder problemen. En ook het verwisselen van het onderstel van de trein was indrukwekkend om te zien. Dit verwisselen is nodig omdat er wordt overgegaan naar smal spoor. Dit alles was om 1,30 uur gereed en toen konden we voor het eerst voet op Chinese bodem zetten en uiteraard werd er direct aan de inwendige mens gedacht. Chinees bier en koekjes werden ingeslagen en daarna hebben we ons bed maar opgezocht. Nu zijn we dus onderweg naar Beijing en als het goed is komen we daar om ongeveer 15.30 uur aan.
Dick

07-10-2000
De trein is inderdaad precies op tijd gearriveerd en de laatste twee dagen van de reis kunnen beginnen. Op het station van Beijing is het een drukte van belang. Het wordt al direct duidelijk dat het een echte wereldstad is. Na wat problemen met het vinden van onze gids, het zou Jimmy moeten zijn, maar het werd Han die ons op stond te wachten. Het busje dat klaar stond bracht ons naar het Exhibition Center Hotel. Het hotel ziet er prima de luxe uit en iedereen is toe aan een lekkere warme douche. Ik zelf had op de kamer wat problemen met de kluis. Na drie foute pogingen werd er direct aangebeld door een personeelslid van het hotel om uitleg te geven. Big Brother is watching you, ook in Beijing. Om 19.00 uur zijn we wat rond gelopen vlak bij het hotel. Toen vlug naar bed, want morgen wacht ons een “extreem” drukke dag in Bejing. (Muur, verboden stad enz, enz.)
Dick

08-10-2000
Momenteel bevinden we ons boven Siberië, ergens in de buurt van Irkoetsh en we bewegen ons tien maal zo snel terug dan, dat we heen gingen. Volgens mij over nagenoeg dezelfde lijn, alhoewel ik van 10 kilometer hoogte geen spoorlijn kan zien. Zoals Dick vrijdag schreef, was het gisteren inderdaad een hele drukke dag. Het begon al om 7 uur met de “wake up” en rond 9.30 uur bevonden we ons op 60 kilometer afstand van Beijing bij de Chinese muur. Jammer genoeg hadden we een Chinese gids die nauwelijks een woord engels sprak maar niet getreurd: de muur beklimmen konden we zelf ook wel. Het weer was eveneens niet best, erg mistig dus een mooi uitzicht was er niet bij. Toch genoten we volop van het beklimmen van het meest steile stuk: Jaap, Wim, Nol en ikzelf bereikten na een half uur flink stijgen de top, waar we belaagd werden door verkoopstertjes die ons van alles aan wilden smeren. Tja, en dus hebben we veel te duur T-shirts gekocht maar ja wel hele mooie. En volgens Willem op een unieke plaats die een dubbele prijs meer dan goed maakt. Toen snel naar Beijing om het grote plein van de vrede te bezoeken en natuurlijk de verboden stad. Eerst werd er echter geluncht in een restaurantje waar niemand een woord engels sprak, dus dat was lachen, we hebben echter zelden zo heerlijk gegeten, uiteraard met Robs hulp, die van alles aanwees wat we wilden hebben. En na de lunch op een draf over het grootste plein ter wereld om nog op tijd de verboden stad te kunnen bezichtigen. Dat werd in een ijltempo gedaan. Je kunt er wel een dag doorbrengen, maar daar hadden we echt de tijd niet voor.
's Avonds zijn we met een aantal mensen van de groep gaan eten in een restaurantje, waar alleen chinezen zaten. Ook hier was het gezellig. We werden omringd door giechelende dienstertjes die het helemaal prachtig vonden toen ze op de foto werden gezet. Die werd meteen vertoond, via Willem zijn digitale camera en daarna kwamen de adressen op tafel want ze wilden natuurlijk allemaal  een foto hebben. Na een spotgoedkope taxirit terug in het hotel. Namen we nog een drankje in de bar en vervolgens was het bedtijd. Vanmorgen om zes uur eruit en na een voorspoedige rit naar het vliegveld bevinden we ons al weer drie uur in de lucht op de terugreis naar Nederland. We hebben een prachtige reis gehad. Heel veel gezien en meegemaakt en ik kan iedereen aanbevelen een keer met de Trans-Siberien express naar Mongolië te gaan en daar een trektocht door de Gobi woestijn te maken.  

Alhoewel, Het mag daar 's nachts wél wat minder koud zijn!!